Posts Tagged :

lubuskie lato filmowe

Brawa publiczności dla filmu M. Szumowskiej

900 600 llf

Brawami został przyjęty przez festiwalową publiczność film Małgorzaty Szumowskiej “Ciało / Body”. Kino w Leśniku podczas seansu było wypełnione niemal po brzegi. Po seansie ożywione rozmowy widzów. Lubimy taką atmosferę podczas Lubuskiego Lata Filmowego. 

LLF 2015: Spotkanie z Magdaleną Piekorz (wideo)

900 600 llf

Spotkanie z Magdaleną Piekorz po filmie “Zbliżenia”. Kto był, ten usłyszał, że film miał 30 wersji zakończenia, które powstawało przez 5 miesięcy. Taka ciekawostka…

Zapraszamy na Facebooka

940 512 llf

To dzieje się tak szybko – w ciągu kilku ostatnich dni przybyło nam ponad 200 lubiących profil Lubuskiego Lata Filmowego na Facebooku. I jest już nas ponad 2100. Przekroczyliśmy kolejną symboliczną granicę, kolejny kamyk milowy – zatem dziękujemy wszystkim osobom, które nas obserwują. Cieszyć nas będzie każdy kolejny obserwator. Zapraszamy do odwiedzania, komentowania, udostępniania.
https://www.facebook.com/lubuskielatofilmowe

plansza2100

I jeszcze jedna ciekawostka statystyczna. W ciągu sześciu godzin od opublikowania wpis z programem LLF2015 dotarł do 9 tysięcy osób na Facebooku. To robi wrażenie…

Otwarcie 44. Lubuskiego Lata Filmowego

900 600 llf

44. Lubuskie Lato Filmowe oficjalnie rozpoczęte! Kolejną edycję festiwalu w niedzielny wieczór w wypełnionym szczelnie widzami łagowskim amfiteatrze tradycyjną formułą otworzyła Wojewoda Lubuski Katarzyna Osos, pochodząca nota bene z Łagowa. W specjalnym koncercie wystąpiła orkiestra Filharmonii Zielonogórskiej pod batutą Czesława Grabowskiego, który nadał Łagowowi miano miasteczka artystów.  Publiczność wysłuchała wiązankę znanych melodii musicalowych i filmowych.

Migawki z LLF 2015

900 600 llf

44. Lubuskie Lato Filmowe w zdjęciach – różnych zdjęciach ;-)

LLF 2015: Spotkanie z Maciejem Bochniakiem (wideo)

900 600 llf

Pierwsze festiwalowe spotkanie za nami. Po projekcji filmu “Disco Polo” widzowie rozmawiali z Maciejem Bochniakiem o fenomenie tego rodzaju muzyki. – Niby nikt nie słucha, a wszyscy znają – zażartował w rozmowie z Magdaleną Piekarską reżyser, który pracuje teraz dla odmiany nad filmem o etiopskim jazzie…

Wojewoda Katarzyna Osos weźmie udział w otwarciu 44. LLF

900 600 llf

Do Łagowa, na festiwal, przyjechała pani Katarzyna Osos, Wojewoda Lubuski, która objęła patronatem 44. Lubuskie Lato Filmowe. Uczestniczyć będzie w uroczystym otwarciu dorocznego spotkania filmowców a łagowskim Amfiteatrze o godz. 21.00. Po inauguracji festiwalu w specjalnym koncercie wystąpi orkiestra Filharmonii Zielonogórskiej pod batutą Czesława Grabowskiego.

LLF 2015: Mistrzowie Kina – Jan Jakub Kolski

900 600 llf

Niezmiernie miło nam donieść, że w cyklu “Mistrzowie kina” gościć będziemy Jana Jakuba Kolskiego. Codziennie zaprezentujemy jeden z sześciu wybranych przez reżysera jego filmów. Przez wszystkie dni festwialu będzie okazja do spotkań i rozmów z autorem na temat jego twórczości.

janjakubkolski

Jan Jakub Kolski – reżyser, scenarzysta i operator tworzący kino autorskie, jest również pisarzem, zbiór „Jańcio Wodnik i inne nowele” oraz powieść „Kulka z chleba”. Członek Polskiej Akademii Filmowej i Europejskiej Akademii Filmowej. Uznawany jest przede wszystkim za jednego z najciekawszych twórców polskiego kina. Kolski ma w dorobku kilkanaście filmów pełnometrażowych. Za niemal każdy otrzymał nagrody, wśród laurów są również grona Lubuskiego Lata Filmowego.

W 1985 roku ukończył wydział operatorski w Łódzkiej Szkole Filmowej. Pracował w Ośrodku TVP Wrocław, zaczynając jako pomocnik operatora, a kończąc jako główny reżyser. Zrobił wiele filmów krótkometrażowych – do najważniejszych należą: „Mały dekalog”, Jak mnie kochasz”, „Słowiański świt” i „Ładny dzień”. Na dużym ekranie zadebiutował w roku 1990 filmem „Pogrzeb kartofla”, oparty na historii dziadka, jednocześnie jednak można w nim dostrzec przejawy realizmu magicznego, typowego dla późniejszych filmów umiejscowionych często w archetypicznej polskiej wsi. Wytworzył obraz magicznej, odrealnionej krainy, zwanej przez krytyków i publiczność kinową – „Jańciolandem”. Dlatego szczególną wagę w jego twórczości mają fabularyzowane filmy powstałe w Popielawach.

Ogólnopolską popularność przyniósł Kolskiemu „Jańcio Wodnik”, w którym brawurowo zagrał Franciszek Pieczka i za który reżyser otrzymał w 1993 na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni Nagrodą Specjalną Jury, a w 1994 roku „Paszport Polityki”. Jeszcze w 1993 roku zrealizował „Magneto” z Jerzym Zelnikiem w roli głównej, dwa lata później premierę miały aż dwa obrazy Kolskiego: „Cudowne miejsce” (nagroda za reżyserię i dialogi na FPFF w Gdyni) i „Grający z talerza” (1995, specjalna nagroda jury na festiwalu w Tokyo, nagroda za scenariusz na FPFF w Gdyni). Od tamtej pory publiczność wie, że każdy nowy film artysty jest przykładem najlepszego kina autorskiego. Świat wykreowany przez Jana Jakuba Kolskiego w filmach takich, jak „Pograbek”, „Jańcio Wodnik”, „Cudowne miejsce”, „Szabla od komendanta” czy „Grający z talerza” i ma zagorzałych wielbicieli. „Historia kina w Popielawach” (1998)  podsumowuje „popielawski epizod twórczości”, przełamując pojawiające się krytyczne opinie i zarzuty jednostajności. „Historia kina …” z Bartoszem Opanią w roli głównej, przynosi reżyserowi Złote Lwy na FPFF w Gdyni.

Filmy Jana Jakuba Kolskiego, jednorodne fabularnie i estetycznie, są we współczesnym polskim kinie wyjątkowym przykładem obecności prawdziwego autora: kreatora filmowego uniwersum, twórcy osobnego stylu, wreszcie artysty wpisującego w swe dzieła elementy własnej biografii i historii rodziny, prywatną topografię, oryginalną wyobraźnię i niezależne sądy moralne – pisała Grażyna Stachówna.

W 2000 roku zaskoczył wszystkich, realizując „Daleko od okna” – film nakręcony na podstawie reportażu Hanny Krall, osadzony w realiach II wojny światowej z Dominiką Ostałowską w roli głównej. Rok 2003 to adaptacja „Pornografii” Gombrowicza z Janem Fryczem i Krzysztofem Majchrzakiem. Obraz nominowany był do Złotego Lwa w Wenecji. Otrzymał też nagrodę publiczności na FPFF w Gdyni.

Kolejne lata zaowocowały kolejnymi wyśmienitymi filmami autorskimi, w roku 2006 powstało „Jasminium”, a w 2009 „Afonia i pszczoły”. Na pierwszy rzut oka filmy te zdają się być portem Kolskiego do baśniowego „Jańciolandu”. W 2010 powstaje „Wenecja” według prozy Włodzimierza Odojewskiego, a w 2012 – głośny obraz „Zabić bobra” o próbie radzenia sobie z ciemną stroną ludzkiej natury, którego światowa premiera miała miejsce podczas 47. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Karlovych Varach. W 2014 roku pojawia się kolejny nowy film „Serce, serduszko”, jaśniejsza opowieść o wolności, przyjaźni i wierze w marzenia.

LLF 2015 – Konkurs Filmów Fabularnych

940 504 llf

44. Lubuskie Lato Filmowe – Łagów 2015
Konkurs Filmów Fabularnych

  1. Body/Ciało, Małgorzata Szumowska, Polska
  2. Bogowie/Gods/Bogowie, Łukasz Palkowski, Polska
  3. Carte Blanche/Carte Blanche/Carte Blanche, Jacek Lusiński, Polska
  4. Droga wyjścia/The Way Out/Cesta ven, Petr Václav, Czechy, Francja
  5. Fotograf/Photographer/Fotograf, Irena Pavlásková, Czechy
  6. Hany/Hany/Hany, Michal Samir, Czechy
  7. Krok w ciemność/A Step into the Dark/Krok do tmy, Miloslav Luther, Słowacja
  8. Limbo/Limbo/Limbo, Anna Sofie Hartmann, Niemcy
  9. Małe stłuczki/Little Crushes/Małe stłuczki, Aleksandra Gowin, Ireneusz Grzyb, Polska
  10. Moja syrenka, moja Lorelei/My Mermaid, My Lorelei/Moya rusalka, moya Lorelyay, Nana Djordjadze, Ukraina, Rosja
  11. Serce, serduszko/The Heart and The Sweetheart/Serce, serduszko, Jan Jakub Kolski, Polska
  12. W ciszy/In Silence/V Tichu, Zdeněk Jiráský, Słowacja, Czechy
  13. Wstęp wolny/Free Entry/Free Entry, Yvonne Kerékgyártó, Węgry
  14. Wyspa niczyja/No Man’s Island/Senki szigete, Ferenc Török, Węgry
  15. Zbliżenia/Close-Ups/Zbliżenia, Magdalena Piekorz, Polska

 

amfiteatr2

44. LLF 2015 Konkurs Krótkich Filmów Fabularnych

940 439 llf

 

44. LLF 2015
Konkurs Krótkich Filmów Fabularnych

  1. Ameryka/America/Ameryka, Aleksandra Terpińska, Polska
  2. Arkansas, Sebastian Drożak, Polska
  3. Będzie lepiej/It Will Get Better/Będzie lepiej, Marcin Zbyszyński, Polska
  4. Być czerwonoskórym/Wish to be a Red Indian/Vágy, hogy indiánok lehessünk, Tibor Szemző, Węgry
  5. Check Point/Check Point/Check Point, Adam Felix, Słowacja
  6. Chroniony pokój/Safe Space/Geschutzter Raum, Zora Rux, Niemcy
  7. Chwila/The Moment/Chwila, Piotr Domalewski, Polska
  8. Dom/Home/Dom, Agnieszka Borowa, Polska
  9. Egzekucja/The Execution/A kivégzés, Petra Szőcs, Węgry
  10. Fongopolis/Fongopolis/Fongopolis, Joanna Kożuch, Słowacja
  11. Hiking Trip/Hiking Trip/Hiking Trip, Robin Lipo, Polska
  12. Kac/Hangover/Kac, Maciej Buchwald, Polska
    Kemping/Camping/Kemping, Krzysztof Jankowski, Polska
  13. Łańcuchy pokarmowe terenów zalesionych/The Food Chain Complexity in Afforested Grounds/Łańcuchy pokarmowe terenów zalesionych, Maciej Gajewski, Polska
  14. Matka Ziemia/Mother Earth/Matka Ziemia, Piotr Złotorowicz, Polska
  15. Multifrenia/Multiphrenia/Multifrenia, Martyna Majewska, Polska
  16. Oczy mojego ojca/My Father’s Eyes/Oczy mojego ojca, Bartosz Blaschke, Polska
  17. Osiem dziewięć/Eight nine/Osiem dziewięć, Paulina Józefina Moczyńska, Polska
  18. Prometeusz/Prometheus/Prometeusz, Piotr Nalazek, Polska
  19. Rwetes/Hurly-Burly/Rwetes, Kuba Czekaj, Polska
  20. Siedemdziesiątka/Seventies/Hetvenes, Linda Dombrovszky, Węgry
  21. Słowik/Słowik/Słowik, Ernest Wencel, Polska
  22. Supernova/Supernova/Supernova, Andrzej Cichocki, Polska
    Tajemnica garbatej jamy/The secret of brokeback hollow/Tаямніца гарбатай ямы, Janusz Gawryluk, Polska
  23. To, czego chcę/What I Want/To, czego chcę, Damian Kocur, Polska
  24. Uroczystość/Celebration/Oslava, Pavol Čižmár, Słowacja

llf-fb-bg

LLF 2015 – Konkurs Filmów Dokumentalnych

901 600 llf
  1. 85625, Maciej Jarczyński
  2. (Nie)obecność/(Dis)apperance/(Nie)obecność, Magdalena Łazarkiewicz
  3. Adam Michnik. Bądź realistą, chciej niemożliwego/Michnik. Be realistic, Wish Impossible/Adam Michnik. Bądź realistą, chciej niemożliwego, Maria Zmarz-Koczanowicz
  4. Aktorka/Actress/Aktorka, Kinga Dębska, Maria Konwicka
  5. Arvydas Sabonis. 11/Arvydas Sabonis. 11/Arvydas Sabonis. 11, Rimvydas Čekavičius
  6. Bruno Schulz/Bruno Schulz/Bruno Schulz, Adam Sikora
  7. Comeback/Comeback/Comeback, Miro Remo
  8. Felvidek – Górne Węgry/Felvidek. Caught in Between/Felvidék – Horná Zem, Vladislava Plančíková
  9. Dotknąć nieba/K2- Touching the Sky/K2. Dotknąć nieba, Eliza Kubarska
  10. Kazimierz – unicestwiona idylla/Kazimierz – An Idyll Annihilated/Kazimierz – unicestwiona idylla, Wiesław Dąbrowski
  11. Koniec świata/Endo of the World/Koniec świata, Monika Pawluczuk
  12. Kontrapunkt/Counterpoint/Kontrapunkt, Andrzej Papuziński
  13. Ostatnia droga/The Last Road/Ostatnia droga, Robert Wichrowski
  14. Po co jest koń?/What is a horse for?/Po co jest koń?, Witold Szymczyk
  15. Portret pewnego samotnego farmera/Portrait of a lone farmer/Portrait of a lone farmer, Tom Akinleminu
  16. Powrót do płonącego domu/Return to a Burning House/Návrat do horiaceho domu, Anna Grusková
  17. Räschen/Räschen/Räschen, Peter Hecker
  18. Skrzydła/The Wings/Skrzydła, Michał Bajtała, Michał Nessel
  19. Solidarność według kobiet/Solidarity According to Women/Solidarność według kobiet, Marta Dzido, Piotr Śliwowski
  20. Spoglądając na chmury/Into the Clouds We Gaze/K oblakum vzhlizime, Martin Dusek
  21. Ślimaki/Snails/Ślimaki, Grzegorz Szczepaniak
  22. To byłoby coś pięknego/That Would Be Beautiful/To byłoby coś pięknego, Anna Morawiec
  23. Tragedia Górnośląska 1945/Upper Silesian Tragedy 1945/Tragedia Górnośląska 1945, Aleksandra Fudala, Adam Turula
  24. Trampkarze/Football Brothers/Trampkarze, Marcin Filipowicz
  25. Valentine’s Day ’15/Valentine’s Day ’15/Valentine’s Day ’15, Mariusz Kuczewski
  26. Wszystko płonie/All things ablaze/Все палає, Oleksandr Techynskyi, Aleksey Solodunov, Dmitry Stoykov
  27. Ze wsi Grunwald/From Grunwald Village/Ze wsi Grunwald, Artur Wierzbicki
  28. Życie według Vaclava Havla/Vaclav Havel – A Life in Freedom/Život podle Václava Havla, Andrea Sedlácková

Marszałek Województwa Lubuskiego: L jak Lubuskie Lato Filmowe

512 341 llf

elzbietaapolakLato w Lubuskiem nie smakowałoby tak samo, gdyby nie festiwal filmowy w Łagowie. W tym roku już po raz 44. odbędzie się wspaniała, duchowa uczta, która umacnia wiarę w głębszy sens kina. Pokazy znakomitych filmów, spotkania z wybitnymi twórcami, warsztaty, przeglądy kinematografii europejskiej, retrospektywy, dyskusje – całe to bogactwo artystycznych smaków ma przecież tak naprawdę jeden cel: kontakt z drugim człowiekiem. Bo czymże innym jest kino, jak nie formą poznania świata i wrażliwości otaczających nas ludzi? To przeżywanie i odkrywanie siebie poprzez innych, dlatego film jest czymś więcej niż tylko popularną rozrywką – jest zaproszeniem do smakowania życia w każdym jego aspekcie.

Festiwal filmowy w Łagowie śmiało można nazwać „kultowym”. Jego marka jest znana nie tylko w całej Polsce, ale też poza granicami kraju. Na jego wartość składa się nie tylko wysoki poziom artystyczny, ale przede wszystkim wierna, dojrzewająca wraz z festiwalem publiczność, czyli ludzie kochający kino, dla których lato = Łagów w Lubuskiem.

Życzę Wszystkim Państwu wielu wspaniałych wrażeń – nie tylko filmowych, ponieważ i w kinie, i w życiu – zawsze najważniejszy jest człowiek.

Elżbieta Anna Polak
Marszałek Województwa Lubuskiego

Jurorzy Lubuskiego Lata Filmowego 2015

851 315 llf

Jury konkursu filmów fabularnych

Dorota Kamińska

DorotaKamińskaStudiowała w Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie pod kierunkiem znakomitych aktorów i pedagogów m.in. Aleksandry Śląskiej, Aleksandra Bardiniego i Tadeusza Łomnickiego. W roku 1980 dostała angaż w Teatrze Studio, w którym pozostawała na etacie do roku 1998. Współpracowała m.in. z Józefem Szajną, Henrykiem Baranowskim, Jerzym Grzegorzewskim, Bogusławem Lindą, Adamem Hanuszkiewiczem czy Maciejem  Wojtyszko. Grywała też gościnnie: m.in. w Teatrze na Woli, w teatrze Komedia w Warszawie czy obecnie w Teatrze Komedia we Wrocławiu.

Ogromne znaczenie w jej dorobku zawodowym odgrywa film. Zgorzkniała alkoholiczka w Pręgach Magdy Piekorz, komediowa, zaradna matka w Doskonałym popołudniu u Przemysława Wojcieszka, twarda szefowa wydziału specjalnego policji w Fali zbrodni K. Langa i F. Zylbera czy debiutantka z Barw ochronnych Krzysztofa Zanussiego, efektowna studentka w Karate po polsku Wojciecha Wójcika, czy niemoralna kobieta w klasyku seriali czyli W labiryncie Pawła Karpińskiego. To tylko niektóre role, a ma ich na swoim koncie blisko 50.

Prawie siedem lat swojego zawodowego życia Dorota poświęciła dziennikarstwu.  Redagowała i prowadziła dwa programy telewizyjne magazyn filmowy Oskar i Damski wytrych, w którym nie bała się stawiać trudnych pytań. Przez kilka lat współprowadziła Radiowe kino nocą, pisywała recenzje i wywiady. Była nominowana do Telekamery i nagrody Polskiej Akademii Filmowej Orły.

Andriy Khalpakhchi 
AndriyKhalpakhchiZałożyciel Fundacji “Molodist”, Dyrektor Generalny Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Kijowie «Molodist», członek Europejskiej Akademii Filmowej (EFA), członek komisji ekspertów w Ukraińskiej Państwowej Agencji Filmowej. Urodził się w Kijowie w 1950 roku uzyskał dyplom inżyniera budowlanego w 1972 (dr nauk technicznych w 1977). Założyciel Klubu Filmowego “Dialog” w Kijowie (1985), był jego prezesem do 1992 roku. Od 1990 roku jest Dyrektorem Międzynarodowego Festiwalu Filmowego „Molodist” w Kijowie. Członek jury na wielu międzynarodowych festiwalach filmowych: Berlin International Film Festival, Karlovy Vary, Moskwa, Oberhausen, Łagów, Bratysława, Soczi, Teheran, Lecce.

Tadeusz Lubelski

01.06.2012 Krakow Tadeusz Lubelski , prof. Uniwesytetu Jagiellonskiego , redaktor Encyklopedii Kina

Historyk i krytyk filmu, profesor zwyczajny w Instytucie Sztuk Audiowizualnych UJ, kierownik Katedry Historii Filmu Polskiego. Opublikował m.in.: Nowa Fala. O pewnej przygodzie kina francuskiego (2000), Wajda (2006), Historia kina polskiego (2009, Nagroda Ministra Nauki), Historia niebyła kina PRL (2012, Nagroda im. Bolesława Michałka, nominacja do NIKE). Redaktor pierwszej polskiej Encyklopedii kina (2003, 2010). Członek Europejskiej Akademii Filmowej, przewodniczący Rady Programowej Krakowskiego Festiwalu Filmowego.

IMG_0390Eryk Lubos
Ukończył studia na Wydziale Aktorskim we Wrocławiu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. W 1996 zadebiutował w teatrze. Był aktorem Teatru Współczesnego we Wrocławiu, obecnie występuje w Teatrze Rozmaitości w  Warszawie. Laureat m.in. Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego w roku 2009 za rolę w filmie Moja krew oraz nagrody dla najlepszego aktora Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Karlowych Warach (2012).

Lech Majewski
Lech_MajewskiReżyser filmowy, teatralny, scenarzysta, poeta, prozaik i malarz. Studiował w ASP. Publikował w “Nowym wyrazie”, “Literaturze”, “Poezji”. W 1977 roku w Teatrze Studio wyreżyserował “Odyseję” według Homera . Wydał kilka tomików poezji: “Baśnie z tysiąca nocy i jednego miasta” (1977), “Poszukiwanie raju” (1978), “Mieszkanie” (1981), “Muzeum mojej nędzy” (1997), “Święty Sebastian” (1998) oraz powieści “Kasztanaja” (1981), “Szczury Manhattanu” (1993), “Pielgrzymka do grobu Brigitte Bardot Cudownej” (1996) i eseje “Asa Nisi Masa – Magia w 8 i 1/2 Felliniego”. W 1981 roku został zaproszony z filmem “Rycerz” na festiwal do Cambridge i pozostał w Anglii. W 1982 roku na barce na Tamizie wyreżyserował nową wersję “Odysei”. Wyjechał do USA, gdzie zrealizował “Lot świerkowej gęsi”. Pierwowzorem scenariusza tego filmu była powieść “Kasztanaja”. Od 1993 roku Lech Majewski realizuje także spektakle operowe. Członek Europejskiej Akademii Filmowej (EFA).

Więcej na: www.filmpolski.pl

 

Jury konkursu krótkich filmów fabularnych
Komorowski Tomasz
Krasztel Istvan
Mackiewicz Lech

Jury konkursu filmów dokumentalnych
Jankauskas Gediminas
Mirowska Wanda
Nikitienko Denis

llf-fb-bg

Lubuska kraina winem płynąca

940 591 llf

Od maja do października można odwiedzić malownicze, atrakcyjne i pełne tradycji lubuskie winnice! Oferta jest bardzo bogata i każdy znajdzie coś dla siebie. Można delektować się winem i poczuć na podniebieniu jego prawdziwą harmonię, spróbować naturalnych produktów z winogron, a także zakupić ich sadzonki. Lubuski Szlak Wina i Miodu oferuje zarówno wydarzenia i imprezy, jak i obiekty, usługi, produkcję i wyroby proponowane przez winiarzy, pszczelarzy, hotelarzy i muzealników. Zapraszamy!

Winnica Kinga

(Nie)winna wyprawa

Wędrując po Lubuskiem, zielonej krainie winem i miodem płynącej, można skosztować jak smakuje pasja, tradycja i pamięć regionu. Słuchając opowieści o lubuskich winach, poznajemy też historię tych ziem oraz jej mieszkańców.  Produkcja wina to też lekcja pokory wobec natury, ciągła walka z pogodą oraz nauka wytrwałości, która z każdym rokiem przynosi coraz wyborniejsze efekty. Wino przestaje być tylko trunkiem, a staje się wyzwaniem, tak jak człowiek.  Nigdy nie wiadomo, jaki będzie miało charakter… Kapryśne, nieprzewidywalne, zależne od różnych wpływów i czynników, wymykające się spod kontroli, wrażliwe na wpływy zewnętrzne… – lubuscy winiarze mówią o każdym winie jak o wyjątkowym przyjacielu, które trzeba długo i czule pielęgnować, nim będzie można się z nim zapoznać. A kiedy ma już właściwą szatę, fakturę, barwę i głębię, wyprawa (nie)winnym szlakiem staje sie stylową i  smakowitą podróżą do źródeł ludzkiej pasji.

Planując pierwszą wyprawę po lubuskich winnicach, można od razu wczesnym rankiem poddać się leniwemu urokowi chwili zostawiając swój środek lokomocji w porcie w Cigacicach koło Zielonej Góry. Bo właśnie stąd można wyruszyć w cieszący się coraz większą popularnością rejs galarem płynąc najpierw Odrą a później Obrzycą. Pamiętajcie, żeby zarezerwować wcześniej miejsca, bo w sezonie jest wielu chętnych na taką podróż, w trakcie której podziwiać można nie tylko malownicze okolice, ale też bogactwo przyrody – gniazda czapli i bocianów. Wzdłuż trasy rozciąga się powoli widok na zbocza winnicy w Górzykowie.

Winnica Górzykowo

Niech “Stara Winna Góra” będzie Waszym pierwszym przystankiem. Winnica rodziny Krojcig to raj dla koneserów wina i piękna, malarzy i piewców radosnej sztuki życia. W tym urokliwym miejscu mieści się zarówno dworek z miejscami noclegowymi, restauracja, której menu zaspokoi nawet najbardziej wybredne gusta oraz Strefa Winoterapii, w której można skorzystać z wyjątkowych zabiegów kosmetycznych. To tu obywa się co roku konkurs młodego wina… Dbałość o każdy szczegół, bogactwo smaków i harmonijna estetyka przywołująca horacjańską myśl, są ucztą dla ciała i ducha.  A do tego liryczna nuta nostalgicznego Rieslinga czy wytworna pełnia Regenta… 

Gdy oko i podniebienie są już nakarmione do syta, wróćcie do Waszego wodnego przewodnika po lubuskich (nie)winnych smakach. Galarem dopłyniecie dalej do wsi Wielobłota – stamtąd do Łazu, koło Zaboru, gdzie mieści się duża winna oaza, transport przez obszary chronionego krajobrazu odbywa się… na przyczepach z aromatycznym sianem. (dla spragnionych wiejskich uroków niezapomniane wrażenia gwarantowane, ale można tam też spokojni dojechać samochodem – to ok. 15 km z Zielonej Góry).  

Winnica Górzykowo (2)

W samo południe powinniście znaleźć się w Winnicy Miłosz. To zupełnie inny świat, niż w Górzykowie. Sympatyczni właściciele zamieszkują prawdziwą, wiejską chatę, na drewnianych schodach przyjaźnie witają Was czworonożni przyjaciele i obfita roślinność. Tutaj jakby czas zatrzymał się na dobre – któregokolwiek dnia nie zawitacie do Miłosza, będziecie mieć wrażenie, że jest to leniwa niedziela. Idealne miejsce na popołudniowy piknik z przyjaciółmi, spacer wzdłuż starych krzewów i degustację czy też szkolenia w ramach Akademii Miłosza. Tutaj uprawia się tylko szlachetną winorośl, vitis viniferę, która pochodzi ze starych szczepów – niektóre z nich mogą pochodzić nawet z XVI wieku! Miłosz słynie z wina Zweigelt, w którego bogatym bukiecie można odnaleźć nuty wiśni, papryczki i czereśni – i zupełnie stracić dla niego głowę!

Tuż za płotem, po sąsiedzku znajduje się kolejna winnica o dźwięcznej nazwie Ingrid. Jej właściciele zamienili zgiełk miasta na ciszę natury i oddali się rytmowi pór roku, które wyznaczają poszczególne etapy produkcji boskiego trunku. Zanim przejdziemy do samej winnicy, najpierw mijamy najpierw prawdziwy skarbiec – miejsce, gdzie można skosztować płynnych owoców całorocznej pracy, jak i zwiedzić chłodną piwnicę, w której rodzą się, a później dojrzewają winne specjały. Dalej, za tym budynkiem rozciąga się gęsto porośnięte południowe zbocze. Spacerując wzdłuż szpalerów winnej latorośli, można się bez końca upajać widokiem i zatracać rześkim aromatem. I każdy odwiedzający rozumie, dlaczego pewnego dnia właściciele postanowili zmienić teren za domem, dotąd porośnięty tylko dziką trawą, na winną, owocową krainę. Ingrid poleca szczególnie do degustacji wina czerwone:Zweigel i ST. Laurent, oraz białe –  Muller Thurgau i Riesling.

Z terenów obok Zaboru, gdzie powstaje największa samorządowa winnica w Polsce i Centrum Winiarstwa Lubuskiego,  kierujecie się na Nową Sól. Zachód słońca powita Was w Winnicy Kinga – najstarszej w okolicach Zielonej Góry,  która prowadzi już drugie pokolenie – córka twórców winnicy, Kinga Koziarska wraz z mężem. Od nich też usłyszmy pełną pasji opowieść – nie tylko o technikach uprawy winorośli, ale także o zmaganiach z naturą i… kataklizmami. W sielskiej atmosferze, podczas degustacji pysznych przetworów z winogron (polecamy w szczególności konfitury, kiszone liście winne, śliwki i gruszki w winie ), można wysłuchać wstrząsającej historii o przetrwaniu i sile ducha. Bohaterem tej opowieści jest… winorośl. Do 1997 roku w winnicy produkowano wina deserowe na bazie szczepu „Skarb Panonni”.  Powódź, która tamtego roku przeszła przez Polskę, zniszczyła wszystkie uprawy. Wydawało się, że już nic nie da się uratować, ale cudem uratował się jeden szczep – mała, odważna roślinka, która dała nowe życie winnicy.  Słuchając i obserwując działania dziarskich właścicieli, wiadomo już, skąd w winorośli tyle woli ducha. Jaki opiekun – takie jego żywe dzieło…

 

Park Mużakowski

Park Mużakowski to największy w Polsce i Niemczech krajobrazowy park stylu angielskiego. Został założony w pierwszej połowie XIX wieku przez pruskiego arystokratę, księcia Hermanna von Pückler-Muskau. Należy do najwybitniejszych osiągnięć europejskiej sztuki ogrodowej. W 2004 roku został uznany za dobro Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Lubuskie - Park Mużakowski, fot. Ryszard Orzechowski

Park Mużakowski nazywany również Park von Muskau, Muskauer Park lub Fürst-Pückler-Park  ma powierzchnię ponad 700 hektarów. Jest położony w dolinie Nysy Łużyckiej, na terenie Parku Krajobrazowego „Łuk Mużakowa” w centrum Geoparku „Łuk Mużakowa”. Najciekawsze turystycznie miejsca znajdują się w pobliżu Bad Muskau w Saksonii oraz Łęknicy w powiecie żarskim w województwie lubuskim. Po stronie niemieckiej zlokalizowana jest jego centralna część, z zabudowaniami rezydencjalnymi i ogrodami. Po stronie polskiej znajduje się natomiast naturalistyczny park o powierzchni ok. 500 hektarów. Obie części łączą dwa mosty: Most Podwójny oraz Most Angielski.

Koncepcja parku jest szczegółowo przemyślana i idealnie łączy elementy roślinne z obiektami architektonicznymi. Jego największymi atrakcjami po stronie polskiej są: Arboretum z imponującą kolekcją roślin drzewiastych oraz parki: zewnętrzny, wewnętrzny i na tarasach. Po stronie niemieckiej warto zaś odwiedzić Park Zamkowy, położony na wysokim tarasie nadzalewowym ponad miasteczkiem Bad Muskau Park Górski, oraz Park Zdrojowy z pijalnią wód mineralnych.

Wstęp do polskiej i niemieckiej części parku jest wolny. Park jest dostępny przez całą dobę, można go zwiedzać na rowerze. Obowiązują zakazy: wjazdu pojazdami mechanicznymi, palenia ognisk, niszczenia budowli parkowych i roślinności. Z uwagi na ryzyko zabronione jest przebywanie na terenie parku w przypadku wystąpienia gwałtownych zmian pogodowych takich jak silne wiatry czy burze.

Więcej informacji: http://www.park-muzakowski.pl/

 

Międzyrzecki Rejon Umocniony

Międzyrzecki Rejon Umocniony to imponujący system umocnień stworzony przez Niemców w latach 1934–1944 dla ochrony wschodniej granicy III Rzeszy. Można w nim znaleźć ciekawe obiekty militarne oraz największe podziemia fortyfikacyjne na świecie. W MRU znajduje się także unikalny rezerwat nietoperzy, w którym zimuje ponad 30 tys. osobników należących do 12 gatunków tych intrygujących ssaków.

Pniewo -Międzyrzecki Rejon Umocniony9

Międzyrzecki Rejon Umocniony rozciąga się na odcinku około 100 kilometrów, od okolic Skwierzyny przez Kaławę, Wysoką, Boryszyn na południe do Odry. Jego główną częścią jest system tuneli wybudowanych w okolicach Międzyrzecza. Szacuje się, że się podziemne korytarze mają w tym miejscu ok. 35 kilometrów długości. Turyści mogą zwiedzać część obiektów MRU. Jedna z ciekawych, podziemnych tras znajduje się w Pniewie, gdzie możemy również zwiedzić skansen sprzętu wojskowego oraz salę wystawową, w której zgromadzono liczne eksponaty związane z historią i przyrodą MRU. Inna trasa zaczyna się na tzw. Pętli Boryszyńskiej koło Boryszyna i posiada wiele wariantów. 

Zakamarki MRU stały się idealnym miejscem schronienia dla nietoperzy, uwielbiających warunki panujące w podziemiach systemu ( stała temperatura około 10 stopni, niezmienna wilgotność oraz mrok ). Zimę spędza tam około 30 tysięcy tych interesujących ssaków. Właśnie ze względu na ochronę nietoperzy, które przesypiają tę porę roku, większość podziemnych tuneli udostępniona jest turystom tylko w okresie letnim – od kwietnia do października.

Więcej informacji na www.bunkry.pl

 

Opactwo Cystersów w Gościkowie-Paradyżu

Pocysterski zespół klasztorny w Gościkowie-Paradyżu jest unikatowym kompleksem zabytków, w skład którego wchodzą: kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, budynki klasztorne, teren dawnych ogrodów wraz z siedemnastowiecznym murem. Obecnie jest siedzibą Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej, będącego jednocześnie filią Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Szczecińskiego oraz Muzeum Paradyskiego.

Paradyż

W 1230 roku Mikołaj Bronisz, wojewoda poznański ufundował w Gościkowie klasztor, z przeznaczeniem na osadzenie w nim cystersów, którzy zmienili nazwę miejscowości na Paradisus Sanctae Mariae, czyli Raj Matki Bożej. Intensywny rozwój opactwa trwał do końca XIV wieku, a z opactwa wywodził się min. najwybitniejszy z ówczesnych cystersów, Jakub z Paradyża, autor wielu prac na temat mistyki. Po II rozbiorze Polski tereny opactwa weszły w skład zaboru pruskiego, a jego władze skonfiskowały większość dóbr paradyskich. Ostatecznie opactwo zlikwidowano w 1834. Po sześciuset latach zakonnicy opuścili klasztor i nigdy już do niego nie powrócili. Klasztor wznoszono w stylu gotyckim, ale w XVII wieku przekształcony został do formy barokowej. Kościół jest trójnawową bazyliką na planie prostokąta z kolistymi kaplicami w narożach oraz kruchtą między wieżami. Najważniejsze miejsce w świątyni zajmuje wielki barokowy ołtarz z 1739 roku z obrazem Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny autorstwa Felixa Schefflera.

Zbiór pamiątek historycznych pozostawionych na przestrzeni dziejów przez cystersów paradyskich można oglądać w Muzeum Paradyskim. Wśród eksponatów znajdują się cenne starodruki z XVII i XVIII w., zabytkowe monstrancje, naczynia i stroje liturgiczne oraz kolekcja obrazów. Od 2003 corocznie, w drugiej połowie sierpnia w opactwie organizowany jest festiwal muzyki dawnej zatytułowany Muzyka w Raju.

Więcej informacji na: www.paradisus.pl

 

Figura Chrystusa Króla Wszechświata w Świebodzinie

Figura Chrystusa Króla Wszechświata jest najwyższą na świecie rzeźbą przedstawiającą Jezusa Chrystusa. Swoim wyglądem nawiązuje do słynnego pomnika Chrystusa Odkupiciela w Rio de Janeiro, ale jest od niego wyższa. Ciężar konstrukcji szacowany jest na ponad 440 ton, a jej łączna wysokość przekracza 50 metrów.

Figura Chrystusa

26 listopada 2000 roku miasto i powiat Świebodziński zawierzyły swój los Chrystusowi Królowi. Intronizację poprzedziły Misje Święte we wszystkich parafiach świebodzińskich, a jej inicjatorem był ks. prałat Sylwester Zawadzki – ówczesny proboszcz parafii p.w. Miłosierdzia Bożego w Świebodzinie. Na pamiątkę tamtego wydarzenia oraz jako znak wiary na Ziemi Świebodzińskiej duchowny w 2001 roku rozpoczął działania, zmierzające do wybudowania w Świebodzinie pomnika o wielkości zbliżonej do pomnika Chrystusa Odkupiciela w Rio de Janeiro. Jego poświęcenie odbyło się 21 listopada 2010 r. Poświęcenia dokonał biskup ordynariusz zielonogórsko-gorzowski Stefan Regmunt, polowej mszy św. przewodniczył ks. kardynał Henryk Gulbinowicz, a homilię wygłosił metropolita szczecińsko-kamieński ks. abp Andrzej Dzięga.

Świebodzińska statua wraz z koroną jest wyższa od brazylijskiej figury o 6 metrów. Pomnik w Rio de Janeiro liczy 38 m, ale aż 8 metrów stanowi cokół. Natomiast Figura Chrystusa Króla Wszechświata w Świebodzinie mierzy 36 metrów, z czego 33 przypada na figurę Jezusa, a 3 na wieńczącą pomnik pozłacaną koronę. Pomnik wzniesiony został na liczącym 16,5 metrów wysokości sztucznie usypanym kopcu. Łączna wysokość pomnika i kopca wynosi więc 52,5 m.

Więcej informacji na: http://www.figurachrystusakrola.pl/

 

Perła Ziemi Lubuskiej

W samym sercu zielonej lubuskiej krainy, znajdziecie jedną z naszych najcenniejszych pereł Ziemi Lubuskiej – Łagów. Ta miejscowość położona jest wśród lasów na przesmyku jezior Trześniakowskiego i Łagowskiego. Prowadzą tu wszystkie drogi szybkiego ruchu w regionie.

Łagów

Tutaj możesz się poczuć niczym w średniowieczu. Pierwsze informacje o tej pięknej miejscowości pochodzą z 1251 roku, kiedy była ona własnością tajemniczego zakonu templariuszy. Podczas takiej podróży warto zajrzeć do Zamku Joanitów. To jedna z niewielu w Polsce tak wspaniale zachowanych XIV wiecznych budowli. Mury zamku wzniesione są z ka­mienia i cegły. Głównym wejściem, naprzeciwko kościoła, dostaniemy się na położony 10 metrów wyżej wewnętrzny dziedziniec, który na wysokości piętra obiega przechodzący przez wszystkie cztery skrzydła korytarz, z któ­rego prowadzą drzwi do pokojów gościnnych. Jedynym zachowanym w gotyckiej formie wnętrzem jest sala mieszcząca pierwotnie najprawdopodob­niej refektarz, w której urządzono kawiarnię. Obecnie zamek pełni funkcję hotelową. Na szlaku możesz zobaczyć dwie bramy, polską z IV wieku oraz marchijską z XVI wieku i całą trasę do sokolej góry, tam znajdował się gród powstały w XII wieku. Przechodząc nawet 700 metrów dookoła Sokolej Góry, możesz poznać całą historię grodu.

Najpiękniej jest tu latem. Panują tu doskonałe warunki do nurkowania, uprawiania sportów wodnych, ale także do pieszych wycieczek, gdyż sam Łagów otaczają wspaniałe lasy bukowe stanowiące obecnie rezerwat “Buczyna Łagowska”. Niektóre z nich mają nawet po 80-100 lat. Bukowe lasy są zasobne w grzyby i jagody, bogate w zwierzynę leśną i rzadkie okazy roślinności.

Spacerując zabytkowymi uliczkami Łagowa można spotkać na swej drodze… znanych i lubianych aktorów polskiej sceny filmowej oraz reżyserów. Wszak zawsze latem Łagów słynie z Lubuskiego Lata Filmowego – najstarszego polskiego festiwalu filmowego. Seanse, długie dyskusje, spotkania z twórcami – to prawdziwa gradka dla koneserów kina.

W Łagowie są też skarby nieodkryte, cuda natury i miejsca, które sam możesz uznać za perełki… Warto się o tym przekonać! 

Wyspa niczyja / No Man’s Island / Senki szigete

940 526 llf

Na festiwal po przerwie wraca kino węgierskie! 2.07.2015 o godz. 11.00 w kinie festiwalowym film Wyspa niczyja / No Man’s Island / Senki szigete w reżyserii Töröka Ferenca.


https://vimeo.com/94006173

NO MAN’S ISLAND (TRAILER) from Hungarian National Film Fund on Vimeo.

Zobacz film Serce, Serduszko J. J. Kolskiego. Spotkaj się z reżyserem na LLF

940 497 llf

2.07. o godz. 20:00 w Kinie Festiwalowym projekcja najnowszego filmu Jana Jakuba Kolskiego Serce, serduszko / The Heart and The Sweetheart.
Po seansie spotkanie z reżyserem! Zapraszamy.

Maszeńka marzy o karierze primabaleriny, Kordula jeszcze raz chce zacząć wszystko od nowa. Losy dziewczynki z domu dziecka i jej ekscentrycznej
opiekunki splatają się we wspólnej wędrówce przez Polskę. Na swojej drodze spotykają księdza hip-hopowca, zwariowaną panią weterynarz, pustelnika – lalkarza, zapomnianą nauczycielkę tańca. Ścigane przez policjantów i próbującego odzyskać uczucia dziewczynki ojca, odbywają wewnętrzną podróż, która zmieni ich życie.
„Serce, serduszko” Jana Jakuba Kolskiego to ciepły film drogi o sile miłości i potędze marzeń. O tym, że warto czasem zatrzymać się w biegu i na nowo ułożyć swój świat. Nigdy nie jest za późno, by zacząć ścigać marzenia.

Limbo

680 477 llf